Szatan z 7 klasy

Profesor Gąsowski, srebrnowłosy historyk o wiecznie zdumionych oczach, popatrzył na klasę tak, jak patrzy się na cudzoziemców — z uprzejmą cierpliwością i cichą nadzieją, że ktoś z nich powie coś sensownego.

W trzeciej ławce, niski i krępy, siedział Adaś Cisowski, chłopak nieforemny w ramionach, ale o spojrzeniu śmiałym i dziwnie przenikliwym. Wokół niego trzydziestu siódmoklasistów udawało zainteresowanie kampanią rosyjską 1812 roku.

— Kaczanowski! — zawołał profesor.

Kaczanowski wstał, otworzył usta, zamknął je, otworzył ponownie i wreszcie wybrnął ze wszech miar dyplomatycznie:

— Panie profesorze, dzisiaj jest czwartek, a to nie jest mój dzień.

Profesor zmrużył oczy. Adaś podniósł rękę. Trzydzieści głów odwróciło się powoli — wszyscy wiedzieli, że jak Cisowski wstaje, to coś się stanie. Coś, czego nie da się odwołać.

— Dzisiaj jest nasze Waterloo, panie profesorze. Napoleon nie dojrzał głębokiego rowu na polu bitwy, a ja nie przewidziałem pomyłki pana profesora. Stąd pochodzi nasza sromotna klapa.

Pan profesor cofnął się nagle i patrzył na Cisowskiego jak na czarownika. A Cisowski mówił dalej, spokojnie, z ironicznym uśmiechem w kąciku ust:

— Pan profesor ma swoją metodę. Odkryłem ją już bardzo dawno. Ułożyłem klasowy harmonogram. Dzisiaj wypadał Kaczanowski. I Ostrowicki. I Wnuk. Wszyscy wstali — wszyscy nie umieli. Bo dzisiaj jest czwartek, a w czwartki uczy się ten, kto ma pójść w piątek do kina.

Klasa milczała. Słychać było tykanie zegara na korytarzu i ciche skrzypienie ławki — Staszek Burski wstrzymał oddech tak gwałtownie, że aż się przegiął.

— Szatanie — szepnął profesor. — Szatanie z siódmej klasy.

Tak to się zaczęło. Wszystko inne — diamenty, listy, fiołkowe oczy — przyjdzie później.