Król Maciuś Pierwszy

Drzwi ministrowie zamknęli na klucz, żeby nikt nie przeszkadzał; zapalili lampy elektryczne — i nic nie mówili. Bo niełatwo powiedzieć, co robić, jeżeli król umrze, a syn jego ma dopiero lat dziewięć i nawet pisać jeszcze nie umie.

Wreszcie minister sprawiedliwości się odezwał:

— Wedle prawa wstępuje na tron najstarszy syn. A że Maciuś jest jedynakiem, więc on musi zostać królem.

Minister wojny aż ręce załamał:

— Maciuś nawet pisać jeszcze nie umie. Któż się będzie bał takiego króla?

I wtedy drzwi otworzyły się nagle — bo gdy posłano po doktora, zapomniano je zamknąć. Wszedł zagraniczny ambasador w wysokim, sztywnym kołnierzu, jeszcze wyższym kapeluszu w ręku, i powiedział:

— Żądam, żeby królem został Maciuś Pierwszy. A jak nie chcecie, to będzie wojna.

Prezes ministrów wzruszył ramionami, jakby go to wcale nie obchodziło, i napisał niebieskim ołówkiem na arkuszu papieru: „dobrze, niech będzie wojna". A potem zadzwonił dzwoneczkiem i kazał przynieść dobrego wina.

Maciuś tymczasem stał w korytarzu, boso na zimnej posadzce, w jednej nocnej koszuli. W królewskim pałacu klamki były tak wysoko, że mały Maciuś nie mógł sam drzwi otworzyć. Słyszał zza drzwi śmiech i szczęk kieliszków, i ktoś powiedział:

— Pijmy zdrowie naszego obrońcy, wielkiego króla Maciusia Pierwszego.

A ktoś inny dorzucił, cicho, ale wyraźnie:

— Głowę daję, że król nie przeżyje tygodnia.

Maciuś poszedł dalej. Doktór czekał już w sypialni, siedział przy łóżku ojca i trzymał jego rękę. Ojciec otworzył oczy, popatrzył na syna i szepnął:

— I ja nie chcę umierać. Nie chcę ciebie, synku, samego na świecie zostawiać.

Maciuś nie odpowiedział. Pomyślał tylko, twardo i cicho — tak, żeby nikt nie usłyszał: „Już ja im odpłacę, jak będę królem".

Tak zaczęło się królowanie Maciusia. Wszystko inne — wojny, parlament dzieci, Klu-Klu, bezludna wyspa — przyjdzie później.